امروز اولين روز سال جديد است و اين پست اختصاصي ويژه ي همه ي دوستان مهربان من است كه در طول سال گذشته همراه هميشگي وب لاگ من در اينجا و در بلاگهاي 360 درجه ام بوده اند . دوستاني صميمي و زلالي كه هميشه مايه ي دلگرمي من بوده اند  و دليل اصلي حضورم در اين پهنه ي مجازي وب هستند .

نگاه سهراب را به نوروز خيلي دوست دارم ...!

مانده تا برف زمین آب شود

مانده تا بسته شود این همه

نیلوفر وارونه چتر

مانده تا سینی ما پرشود از صحبت سنبوسه و عید

در هوایی که نه افزایش یک ساقه طنینی دارد

ونه آوازپری می رسد از روزن منظومه برف

تشنه زمزمه ام

مانده تا مرغ سرچینه هذیانی اسفند صدا بردارد

پس چه باید بکنم

من که در لخت ترین موسم بی چهچه سال

تشنه زمزمه ام؟

بهتر آن است که برخیزم

رنگ را بردارم

روی تنهایی خود نقشه مرغی بکشم"*

                                               *سهراب سپهری *

اگرچه كه از حوزه ي اختيارات من خارج است كه خواندن مطلبي يا كتابي و نوشته اي را به شما پيشنهاد كنم ..! اما اگر اجازه بدهيد مي خواهم شما را دعوت كنم به فكر كردن .... فكر كردن به مطالبي كه روزهاي اول سال من را  سخت درگير خودش مي كند ...

به خودت فکر کن

به بدی هايی که خوبت کرد

به فريب هايی که عاشقشان کرد

به غروری که وحشت زده از تو گريخت

به شتابی که او را از تو ربود

به پختگی های خامی که بوی سوختگی می داد

به دِلواپسی های ديوانه وارِ پشت پنجره

به لايه های مرطوب نامه هايی که پاره شد

به اعدادی که روزها را شِمردَند و شِمردند تا امروز روز نميدانم چَندمِ دوريَش باشد

!!به فاصله هايی که از عشق آبستن بودند و نفرت زاييدند

به چشمهای خوابی که پلکهايشان فقط در آينه ها باز می ماند